Trala vitoria da Arxentina fronte Suiza e confirmado o cruce en semifinais do Mundial, o seleccionador Lionel Scaloni pronunciaba en rolda de prensa “Es un partido de fútbol, eh? El mensaje es que es un partido de fútbol, nada más”. Porén, ter que verbalizar esta afirmación xa nos anticipa que existe algo máis. Como se apropiou a política do fútbol e da causa das Malvinas? A resposta obríganos a regresar a unha Arxentina rexida polos militares e ao modo no que unha ditadura desacreditada tentou presentarse como intérprete da vontade nacional. Unha ditadura en crise A comezos de 1982, a República Arxentina estaba na recta final dunha ditadura responsable dun sistema clandestino de secuestros, torturas, asasinatos e desaparicións. O denominado Proceso de Reorganización Nacional, cunha fórmula cívico-militar tralo golpe de Estado de 1976, levou a cabo unha represión total que buscou eliminar calquera oposición social, política ou sindical ao seu mando baixo o pretexto da necesidade dunha transformación socioeconómica do país. Nun modelo xa esgotado, a estrutura ditatorial deixara unha forte débeda externa e unha debilidade nas formas de control e