Romanía: terra de bárbaros, ciganos e cans de rúa

Francamente, existe un país con tal homoxeneidade?A imaxe de Romanía no exterior viuse damnificada ao longo do tempo por prexuízos que alimentan a discriminación, unha preocupación perceptible nos romaneses. É certo que os cans de rúa supuxeron un problema no pasado. En tempos da ditadura comunista de Nicolae Ceaușescu, moitas familias foron desaloxadas das súas casas e obrigadas a mudarse a bloques de apartamentos; demoléronse … Continue reading Romanía: terra de bárbaros, ciganos e cans de rúa

Emigración, futuro e odio

Martín Graña Pérez Estes días estamos vivindo unha crise humanitaria terrible na fronteira entre Ceuta e Marrocos. No muro entre África e Europa, o primeiro e o último mundo. Como a historia nos ensinou, cando se dan conflitos políticos e diplomáticos entre Estados, os primeiros damnificados sempre son os mesmos; os desposuídos, os pobres da terra. Asistimos atónitos a utilización obscena por parte do réxime … Continue reading Emigración, futuro e odio

Há pedras que não se levantam

Este artigo foi publicado orixinalmente en Fumaça, quen nos permitiron amablemente a súa publicación en Mazarelos. Fumaça é “um órgão de comunicação social independente, progressista e dissidente que aposta no jornalismo de investigação em áudio, feito com profundidade e tempo para pensar”. Podes atopar como apoiar o seu proxecto en fumaca.pt  Mia Couto Os escritores alimentam uma relação equivocada com os outros. Talvez eles sejam … Continue reading Há pedras que não se levantam

De Suso Vaamonde a Pablo Hasél: 40 anos de censura á canción subversiva

Sofía Taboada Rodríguez A entrada en prisión de Pablo Hasél, condenado por inxurias á coroa, enaltecemento do terrorismo e inxurias ás institucións do Estado, volve a poñer en tela de xuízo a lexislación existente no Estado español sobor da cuestión da liberdade de expresión. Estas acusacións remóntanse aos albores da formación do proceso democrático, é posíbel atopar exemplos como este que poñen de manifesto unha … Continue reading De Suso Vaamonde a Pablo Hasél: 40 anos de censura á canción subversiva

Hasél, os medios e a democracia xenerosa

Lois Alcayde Dans A fin dunha democracia non é ser unha democracia triste. A normalización da tristeza, das luces omnipresentes dos coches de policía ou da violencia nas rúas non poden ser aquilo ao que aspire unha democracia que se considere plena. Nunha democracia triste sería lóxico, entón, que un dos seus poderes -neste caso, o xudicial- tomase cartas no asunto para meter en prisión … Continue reading Hasél, os medios e a democracia xenerosa