A elaboración do actual estatuto galego (1977-1981)

Brais Ferreiro Ares Os primeiros pasos As actitudes dos diferentes partidos ante o nacente Estatuto poden resumirse en tres: por unha banda, os dirixentes de Alianza Popular (AP) repetían a frase “autonomía, la menos posible”. Por outra, Unión de Centro Democrático (UCD), Partido Socialista Obrero Español (PSOE), Partido Socialista Popular (PSP), Partido Comunista de Galicia (PCG) e o galeguismo de centro defendían o Estatuto do 1936 … Continue reading A elaboración do actual estatuto galego (1977-1981)

Dúas memorias de Isaac na memoria e para o futuro

Santiago Rodríguez Caramés En 2020 cumpriuse unha efeméride imprescindíbel da nosa arte contemporánea: o centenario do nacemento de Isaac Díaz Pardo. A mostra As miradas de Isaac, inaugurada no Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura o pasado novembro e comisionada por seus fillos Xosé e Camilo Díaz Arias de Castro, concíbese como unha retrospectiva á poliédrica personalidade do artista compostelán, renovador e militante. O … Continue reading Dúas memorias de Isaac na memoria e para o futuro

Novas Artistas Galegas: Conversa con Lidia Cao, Verto e Tamara Andrés

O mércores 24 de marzo de 2021 presentamos en directo con Tamara Andrés, Berto e Lidia Cao o cuarto número da Revista Mazarelos. Aproveitamos a presencia das invitadas para falar sobre a situación das novas artistas galegas e o seu papel coma “voz dun tempo”. Podes vela íntegra xa: Continue reading Novas Artistas Galegas: Conversa con Lidia Cao, Verto e Tamara Andrés

Há pedras que não se levantam

Este artigo foi publicado orixinalmente en Fumaça, quen nos permitiron amablemente a súa publicación en Mazarelos. Fumaça é “um órgão de comunicação social independente, progressista e dissidente que aposta no jornalismo de investigação em áudio, feito com profundidade e tempo para pensar”. Podes atopar como apoiar o seu proxecto en fumaca.pt  Mia Couto Os escritores alimentam uma relação equivocada com os outros. Talvez eles sejam … Continue reading Há pedras que não se levantam

Hasél, os medios e a democracia xenerosa

Lois Alcayde Dans A fin dunha democracia non é ser unha democracia triste. A normalización da tristeza, das luces omnipresentes dos coches de policía ou da violencia nas rúas non poden ser aquilo ao que aspire unha democracia que se considere plena. Nunha democracia triste sería lóxico, entón, que un dos seus poderes -neste caso, o xudicial- tomase cartas no asunto para meter en prisión … Continue reading Hasél, os medios e a democracia xenerosa